Tanıtım
“Geçmişi geleceğinden karanlık olan insanların korkusu olmaz.”
Kimsenin düzgün bir geçmişi yoktur belki, fakat bizim geçmişimizin düzenli olduğu zamanlar bile olmamıştır. Bizler kendimize bir aile olduk. Geceleri "ailemi özledim" diye titreyerek ağlayan çocuklara aile olduk. Günü geldiğinde de onlar bizlere... Bizim bizden başka kimsemiz yoktu. Çünkü iyi biliyorduk ki; ailelerimiz bile bizi yarı yolda bırakıyorsa, insanlara hiç güvenemeyiz...
Biz Kimiz?
Bizi biz yapan hikâyemiz çocukluğumuzda başladı. Hepimiz henüz 10-15 yaşları arasındaydık. Fakat o yaşta altına girdiğimiz sorumluluklar bizi erken yaşta olgunlaştırmıştı. Bu sorumluluklar, bize erken yaşta çok kez yere düşmeyi, çok kez yeniden ayağa kalkmayı ve hatta çok kez yaralanmayı öğretmişti.
Bu sorumlulukların bizlere yıktığı en büyük yük ve en büyük gerçek yalnızlıktı. Düştüğümüzde elimizden tutup bizleri ayağa kaldıran kimsemiz yoktu; yerden kendimiz kalkmayı öğrendik bu yükler sayesinde. Bizim yaralarımızı saran kimsemiz yoktu; kabuk bağlamasını ve kendi yaralarımızı sarmayı öğrendik bu yükler sayesinde. Sonra bir gün fark ettik ki, bu ağırlığı taşıyan tek kişi bizler değiliz. Bizler yalnız değiliz. İşte o gün hayatımız anlam kazandı.
Kol Kola...
Büyük sokakların küçük çocuklarıydı Jhonny ve Frayz. Yükleri ortak, dertleri birdi. Bir gece hayatlarını değiştirecek bir söz verdiler kendilerine: Onlar gibi olan onlarca çocuğu bir araya getirip, kendilerine aile olmayı öğreteceklerdi. Bu sözü verirken ikisi de hayatlarının bu kadar değişeceğini hiç bilmiyordu.
O geceden sonra sokaklarda yalnız başına büyüyen ve onlar gibi yüklerin altına giren tüm çocuklar bir araya geldi. Kendilerine dost, kardeş ve yoldaş oldular. Yaşadıkları güzel anıları da kötü anıları da birlikte yaşadılar. Beraber düştüler, ama bu kez beraber ayağa kalktılar. Hayatın yaşattığı ve taşıttığı bu koca yükler, onlara gerçek kardeşliği öğretti.
Bedenen Büyüdük, Ruhen Hep Yetişkindik Zaten...
Reapers kardeşler birlikte kazandılar ve birlikte harcadılar. Birinin bir eksiği, herkesin eksiğiydi. Akşamları aynı ateşin başında ısındılar. Aynı yataklarda, aynı çatının altında uyudular. Aynı yemeği bölüşüp paylaştılar ve ümitsiz herkese bir ders oldular. Ne kadar zor da olsa büyüdüler. Onları büyüten hayatın kendisi değil, hayatın yaşattığı acılar ve derin boşluklardı. Jhonny ve Frayz, bir çatının altında topladıkları o dostlarına bir isim verme kararı aldılar: "Reapers"...
Ekibin Eskileri ve Kalbi
Frayz şehir dışındayken tüm işler Jhonny'ye kalmıştı. Henüz o zamanlar ekibin adı Reapers değil, Shark'tı. Jhonny sıradan bir illegal mekanikle ilgileniyordu. Frayz ise lojistik için silah alışverişi amacıyla şehir dışındaydı. Jhonny Shark kardeşlerin başında duruyor, onlarla birlikte mekanikle uğraşıyordu. Jhonny'nin bir de kız kardeşi vardı: Sayumi Aika.
Orada herkes birbirine birer kardeş, abi, abla idi. Jhonny'nin kız kardeşi, hepsinin kız kardeşiydi. Sayumi henüz 18 yaşlarında bir kızdı. Saf ve masum kişiliği nedeniyle oldukça sessiz ve sakin birisiydi. Ancak abi, abla dediği insanlarla baş başa kaldığında, Shark kardeşlerin o vazgeçilmez ateş başı sohbetlerinde ondan daha enerjik kimse yoktu. Tanıdığı insanların yanında resmen bir bomba gibiydi; ortamdan ortama, sohbetten sohbete geçer, herkesin enerjisini yerine getirirdi.
Shark kardeşlerin merkezinde Sayumi vardı. Çünkü hem Jhonny'nin kız kardeşiydi, hem de aralarındaki en küçük üye oydu. Sayumi'yi sevmeyen bir insana denk gelemezdi kimse; o kadar saf ve masum bir kişiliğe sahipti ki, kimsenin kalbini kıramazdı. Elbette Sayumi de abilerini ve ablalarını çok seviyordu. Onlarla birlikte büyümüştü sonuçta; oradaki herkesin mutlaka bir emeği olmuştu Sayumi'de. Ama Sayumi'nin en kritik ve hassas noktası üvey abisi Jhonny Tarcos'tu.
Kardeşlik Bağı
Sayumi ve Jhonny aynı evde büyümüşlerdi. Henüz sokaklara düşmeden önce ikisini de kader bir araya getirmişti. İkisini de Aida adında bir kadın küçüklüklerinde evlat edinmişti ve sonunda birbirlerini tanıyıp kardeş olmuşlardı. O günden bu yana Jhonny'nin en büyük hayali okul okumaktı, ancak sokak şartları buna elvermiyordu tabii ki.
Jhonny için canından bile değerli tek şey Sayumi'ydi. Sayumi'nin saf kişiliğinde ve masum gülüşlerinde buluyordu huzuru. Onun da kendisi gibi olmasını istemiyordu. Temiz bir sayfa, sakin bir hayatı olsun istiyordu; temiz para kazansın ve başarılı bir geleceğe sahip olsun istiyordu. Adeta Sayumi için atıyordu kalbi. Ona en iyi okulları sunuyor, en iyi eğitmenleri kiralıyor, en sevdiği ve huzur bulduğu ortamda yaşatıyordu onu. En saf ve çocuksu isteklerine kadar her şeyini çok iyi biliyor, Sayumi söylemeden o isteklerini yerine getiriyordu. Maddi ve manevi, sadece onun için yaşıyordu Jhonny.
Sayumi için de durum çok farklı değildi. 18 yaşında olsa bile gerçekten küçücük bir çocuk saflığındaydı; kandırılmaya çok açık olacak derecede saftı. Sayumi için en değerli hayat parçası abisi Jhonny'ydi. Sakin ve hafif çekingen kişiliği nedeniyle sevgisini dışa vurmakta zorlanıyordu, ancak Jhonny onu zaten çok iyi tanıyordu. Sayumi asla sevgisini hissettirmek zorunda kalmıyordu; çünkü ikisi de birbirine candan bağlıydı ve ikisi de bunun farkındaydı.
Sayumi ailesini çok küçük yaşlarda görmüştü. Onların yüzlerini, seslerini ve hatta kokularını bile hatırlamıyordu. Ona ilk anneliği Aida yapmıştı; ilk babalığı ve ilk abiliği ise Jhonny. Hayatı ilk öğrenmeye başladığı insan abisiydi. Abisine o kadar bağlıydı ki, onun üzülmesini hiç istemezdi. Jhonny üzgünken yüzünü güldürebilmek için çekingen kişiliğini bir kenara bırakıp şaklabanlıklar yapardı. Jhonny'nin onda en sevdiği özellik buydu; Sayumi de bunu biliyordu. Çünkü en saf gülüşünü o zaman yansıtıyordu yüzüne.
En Saf Mutluluk
Jhonny ve Sayumi'nin büyüdüğü ev aslında ciddi ve katı bir ortamdı. Ama o evde çiçeklere karşı bir ilgi vardı ve haliyle iki kardeş çiçekleri çok seviyordu. Sayumi, abisi ona her çiçek hediye ettiğinde, ilk çiçeğini alıyormuşçasına mutluluktan havalara uçuyordu. Onun keyfini yerine getirmek için pahalı hediyelere ya da derin planlara gerek yoktu; basit bir beyaz gül onu tamamen ayaklandırmaya yeterdi. Jhonny de aynı şekilde siyah gülü çok seviyordu. İkisinin bu uyumu Shark kardeşlerde her zaman bir hayranlık yaratmıştı.
Acı Kayıp
Abi ve kardeşin bağı oldukça kuvvetliydi. Kan kardeşi olmalarının yanı sıra, aynı kişiliklerle büyümüş, aynı eğitimleri almışlardı...
Bir sabah mekanikte sıradan bir gündü. Saatler ilerledikçe yoğunluk şaşırtıcı seviyede artıyordu. Jhonny ve Shark kardeşlerden bazıları mekanikte çalışıyordu; yoğunluk o kadar fazlaydı ki Jhonny de çalışmaya dahil olmak zorunda kalmıştı. Sayumi ise mekaniğin köşesindeki koltukta oturuyor, kulaklığıyla bir şeyler dinliyordu. Muhtemelen en sevdiği playlist'i, Japon chill şarkılarıydı; yüzündeki tebessüm bunu anlatıyordu. Sayumi'nin kökeni Japon'du ve o kültüre karşı çok meraklıydı.
Jhonny yoğunluktan kız kardeşine bakma fırsatı pek bulamıyordu, ancak bir şey dikkatini çekmişti: Sayumi lavaboya gitmişti, ama neredeyse 10 dakikadır geri gelmemişti. Başta çok dikkate almadı Jhonny, ama zaman ilerledikçe elbette şüphe uyandırdı. İşlerin yoğunluğu sonunda bitmiş, tüm müşteriler dükkândan çıkmıştı. Jhonny kafasını toparlayıp koltuklara baktı, ancak Sayumi orada da yoktu. Patron odasına ilerledi, onu orada da bulamadı. Ardından lavaboya gittiği aklına geldi ve tuvaletlerin kapısına yürüdü. Kapıyı tıklattığında ses yoktu. Çok geçmeden acı olayların içine dalmıştı Jhonny.
O gün bilinmeyen bir numaradan Sayumi'nin kaçırılma haberini ve tehdit mesajlarını almaya başladı. Ve maalesef aynı gün içinde Sayumi işkence görerek öldürüldü.
Ekibin kalbi olan o masum ve saf kız, ekibin düşmanları olan İtalyan silah kartelleri tarafından öldürülmüştü. O günden sonra ekibin adı Shark değil, Reapers oldu. Reapers ekibi aylar, yıllar sonra zor da olsa Sayumi'nin kaybını atlatabildi; bu acıya alışmaya çalışmak herkes için çok zor olmuştu. Ama atlatamayan tek kişi Jhonny'ydi. Yıllar önce İtalyan silah kartelleriyle olan savaşı Jhonny başlatmıştı ve kardeşinin ölümünden kendini suçlu hissediyordu. Sayumi'nin intikamını alsalar bile, asla kendine gelemedi Jhonny...
Geçmişten Bu Yana
Jhonny; Luan, Loarex ve Frayz ile birlikte her hafta sonu Sayumi'nin mezarını ziyaret etmeye devam ediyordu. Loarex ve Frayz ekibin diğer çetelerle bağını kontrol altında tutuyor, Luan ise muhasebeyle ilgileniyordu. Jhonny sadece Reapers kardeşlerle ilgileniyordu; ekip içi sorunlar onun kontrolü altındaydı. Artık Reapers kardeşlerin düzeni bu şekilde ilerliyordu.
Jhonny kardeşinin kaybından sonra duygusal belirtilerini kaybetmişti. Profesyonel psikolojik tedavileri reddediyor, sadece yaşıyordu. Ağlama yok, üzülme yok, gülme yok; sadece yürüyen bir ölü gibi...
Bir Şeyler Değişiyor...
Jhonny, yeni ve acımasız kimliğiyle tekrar ekibinin başına geçmiş, çok daha kuvvetli bir şekilde yönetiyordu. Ona kalırsa yeni kişiliği geçmeyecekti; hatta geçmesini de istemiyordu, çünkü yeni ve acımasız Tarcos ona çok daha iyi hissettiriyordu. Ancak günümüzde anonim bir kişi tarafından eline ulaşan "Medical Service raporu" ile hayatının değişeceğini, kendisi dahil kimse bilmiyordu...
Aslında bu belge sadece Jhonny'nin değil, Reapers ekibinin hayatını da tamamen değiştirebilirdi. Belge eline ulaştıktan sonra Jhonny'nin tek hedefi, onun doğruluğundan emin olmak oldu. Çünkü belgenin içinde, Sayumi'nin ölümünün sahte olduğuna dair bir kanıt yatıyordu. Eğer belge resmî ve doğruysa, Sayumi yaşıyor olabilirdi! Belki de Jhonny yıllar sonra birisine ağlayabilecekti...
“Ah güzeller güzeli kardeşim, sen yokken başıma neler geldi, beni ne hale getirdiler bir bilsen...”