Castelio

Los Santos dışarıdan bakana parlak bir şehir gibi görünür. Vinewood tabelası, sahil boyunca dizilen villalar, sabaha kadar yanan neonlar... Ama bu ışıkların ulaşmadığı yerler de vardır. Davis’in çatlak kaldırımları, Strawberry’nin karanlık ara sokakları, Rancho’nun ıssız depoları. Castelio’nun hikâyesi bu ışıksız yerlerde başladı.

O zamanlar ortada bir çete yoktu. Kimsenin umursamadığı birkaç genç vardı sadece. Kimi daha çocukken ailesini kaybetmişti. Kimi, bağırışların ve kırılan şişelerin hiç eksik olmadığı evlerden kaçıp sokağa düşmüştü. Kimi de yetiştirme yurtlarından ıslahevlerine, oradan da sokağa savrulmuştu. Hepsinin ortak noktası, hayatın acımasız ve merhametsiz yüzünü çok erken yaşta görmüş olmalarıydı. Yaşıtları okul sıralarında otururken onlar bir gece daha nasıl hayatta kalacaklarını düşünüyordu.

Birbirlerini ilk tanıdıklarında aralarında güven yoktu. Sokak, insana kimseye güvenmemeyi öğretir. Ama yalnız kalanın av olduğunu da öğretir. Terk edilmiş bir benzin istasyonunun arkasındaki paslı garajda geçirdikleri soğuk geceler bu yüzden zamanla bir alışkanlığa, alışkanlık da bir bağa dönüştü. Ekmeği bölüştüler, battaniyeyi bölüştüler, korkuyu bölüştüler.

Her ailenin bir doğum anı vardır. Castelio’nunki yağmurlu bir gecede geldi.

Bölgeyi elinde tutan gruplardan biri, aralarındaki en gençlerden birini uydurma bir borç yüzünden köşeye sıkıştırdı. O gece geri kalanlar bir yol ayrımındaydı: Ya her zamanki gibi başlarını eğip görmezden gelecek ya da ilk kez birbirlerinin arkasında duracaklardı. İkincisini seçtiler.

Ertesi sabah hepsinin yüzünde morluklar, ellerinde yaralar vardı. Ama hiçbiri yalnız değildi. O garajda, sönmüş bir ateşin başında oturup kimsenin yazmadığı ama hiçbirinin unutmayacağı bir söz verdiler: Biri düşerse hepsi düşecek, biri kalkarsa hepsi kalkacaktı.

Adları da o gece kondu: Castelio. Dışarıya kapalı, içerideki herkese sığınak olan bir kale gibi. Hiçbirinin ailesi onlara gurur duyabilecekleri bir soyadı bırakmamıştı. Bu yüzden kendi soyadlarını kendileri seçtiler.

İlk yıllar sessiz geçti. Küçük işler yaptılar, küçük paralar kazandılar ama her kuruşu ortak kasaya koydular. Bölgedeki diğer gruplar onları önce ciddiye almadı. “Sokak veletleri” deyip geçtiler. Bu küçümseme Castelio’nun en büyük avantajı oldu. Kimse onları izlemezken onlar herkesi izledi. Hangi sokağın kime ait olduğunu, hangi paranın kimin cebine aktığını, kimin kime borçlu olduğunu öğrendiler. Sabırlıydılar, çünkü sokak onlara hırsın insanı erken öldürdüğünü, sabrın ise yaşattığını öğretmişti.

Sonra adları yavaş yavaş duyulmaya başladı. Kavgada geri adım atmayan, verdiği sözü tutan, kendi insanını asla satmayan bir grup olarak tanındılar. Sokakta böyle bir itibar paradan değerlidir. İnsanlar Castelio’ya sadece korktukları için değil, güvendikleri için de yaklaşmaya başladı. Küçük grup büyüdü. Garajın yerini bir depo, deponun yerini kendi sokakları aldı.

Her büyüme bir bedel ister ve Castelio da bu bedeli ödedi. Rakiplerin kurduğu tuzaklar oldu, içeriden sızmaya çalışanlar oldu, parmaklıklar ardına düşen kardeşler oldu. Bir dönem aile dağılmanın eşiğine geldi ve dışarıdaki herkes Castelio’nun sonunun geldiğini düşündü.

Ama aralarındaki bağ, onları yıkmak isteyenlerin sandığından çok daha sağlamdı. İçeride yatan kardeşlerin aileleri yalnız bırakılmadı. Dışarıda kalanlar, içeridekilerin yerini boş tutup onları bekledi. Sırtlarını dönenler ise o garajda verilen sözün ağırlığını öğrendi. Castelio o karanlık dönemden zayıflayarak değil, sertleşerek çıktı. Ateşte dövülen demir gibi.

Bugün Castelio artık arka sokaklarda saklanan bir avuç genç değil. Los Santos’un yeraltında adı anılan, saygı gören ve hesaba katılan bir aile. Ama kökleri hâlâ o paslı garajda, o yağmurlu gecede ve o sözde.

Onların amacı sadece sokakta söz sahibi olmak değil. Kendi soyadlarını taşıyan, nesiller boyu sürecek bir aile kurmak ve bu adı Los Santos’un tarihine silinmeyecek şekilde kazımak. Para gelir gider, sokaklar el değiştirir, düşmanlar değişir. Kalıcı olan tek şey ailedir.

Bu çatının altına giren kimse sıradan bir üye değildir. Castelio’ya katılan biri geçmişini kapının dışında bırakır ve yeni bir isim alır. O andan sonra bir daha yalnız yürümez. Arkasında, düştüğünde onu kaldıracak ve gerektiğinde onun için her şeyi göze alacak bir aile vardır.